Po likwidacji jesienią 1945 r. Politechniki Warszawskiej z tymczasową siedzibą w Lublinie i zlokalizowaniu Politechniki Śląskiej w Gliwicach część pracowników nauki przyjeżdża do Gdańska, a wśród nich znajduje się prof. Michał Broszko, pełniący czasowo funkcję profesora Politechniki Śląskiej z siedzibą w Krakowie.

 Prof. M. Broszko posiadający doświadczenia w dziedzinie turbin wodnych oraz poważne osiągnięcia w dziedzinie hydromechaniki, połączył te dwie dyscypliny w ramach jednej Katedry. Stąd objęta przez niego Katedra przyjęła nazwę Katedry Hydromechaniki oraz Budowy Turbin Wodnych.

 Początkowo Katedra była zlokalizowana w gmachu głównym. Jesienią 1950 r. zostaje przeniesiona do Wrocławia Katedra Aeromechaniki a jej pomieszczenia przejmuje Katedra Hydromechaniki oraz Budowy Turbin Wodnych co poprawia warunki badawcze. W marcu 1952 r. uruchomione zostają na Wydziale Mechanicznym dwuletnie studia magisterskie. Powstaje Sekcja Maszyn Wodnych i Katedra zostaje obciążona nowymi wykładami: zakłady o sile wodnej, regulatory i regulacja turbin wodnych, przekładnie i sprzęgła hydrokinetyczne. W roku 1954 po śmierci prof. M. Broszko kierownikiem Katedry zostaje z-ca prof. mgr inż. Władysław Krzyżanowski. W dwa lata później Katedra zostaje przemianowana na Katedrę Turbin Wodnych i Hydromechaniki. W roku 1957 Katedra prowadzi oprócz laboratorium maszyn wodnych także laboratorium z hydromechaniki i aeromechaniki dla Wydz. Mechanicznego i Technologii Maszyn, zarówno dla studiów dziennych jak i wieczorowych.

 W roku 1986 wybudowano nowoczesne stanowisko do dalszego doskonalenia konstrukcji przepływowych maszyn hydraulicznych i ich optymalizacji oraz prowadzenia badań kawitacyjnych.

 Można na nim prowadzić badania modelowe turbin wodnych, pomp wirowych i pompoturbin. W ramach programu rządowego PR-8, wykonano szereg opracowań nowych uproszczonych konstrukcji turbin rurowych dostosowanych do warunków krajowych. Przebadane maszyny modelowe, stały się podstawą wdrożonych konstrukcii. Łącznie opracowano ponad 40 turbin Francisa, turbin śmigłowych, turbin rurowych i Kaplana oraz 15 różnych wirników turbinowych. Do dnia dzisiejszego pracują w hydroelektrowniach 34 turbiny. Sztandarową konstrukcją były turbiny wodne dla EW Jeziorsko (moc jednostkowa ok. 10 MW a średnica charakterystyczna wirnika 2,4 m).

 Po przejściu na emeryturę prof. dr inż. Wł. Krzyżanowskiego w roku 1984, kierownictwo katedry przejmuje prof. dr hab. inż. Romuald Puzyrewski.

 W międzyczasie zbudowano stanowiska do badania sprzęgieł hydrokinetycznych i regulacji pomp wodnych oraz tunel aerodynamiczny do celów dydaktycznych, wyposażony w skomputeryzowaną wagę do pomiaru charakterystyk aerodynamicznych profili.

 Katedra Turbin Wodnych i Pomp z dniem pierwszego września 1992r. została przemianowana na Katedrę Maszyn Wirnikowych i Mechaniki Płynów. Wiązało się to z dalszym poszerzeniem obszaru działalności Katedry o inne maszyny wirnikowe używane w energetyce (turbiny parowe, sprężarki, wiatraki itp.).

 Zostały wybudowane nowe stanowiska do badań próżniowych strumienic wodnych (1995), tunel hydrodynamiczny (1998) służący do badań kawitacyjnych łopatek i palisad łopatkowych a także wybudowano bądź zmodernizowano szereg stanowisk dydaktycznych do ćwiczeń z mechaniki płynów.

 W ramach Katedry powstał ośrodek zajmujący się obliczeniami 3D przepływów, w oparciu o nowoczesną bazę komputerową jaką dysponuje Katedra i przy wykorzystaniu komercyjnych programów obliczeniowych.