Prof. Włodzimierz K. Gawroński

Ukończył Wydział Budowy Maszyn Politechniki Gdańskiej oraz Kaliningradzki Instytut Technologiczny w 1968 roku. Na Wydziale Budowy Maszyn uzyskał stopień naukowy doktora w 1970 roku oraz doktora habilitowanego w 1975 roku. W 1979 roku otrzymał tytuł naukowy profesora

Pracując w NASA Jet Propulsion Laboratory (USA), zajmował się sterowaniem pojazdów kosmicznych, radioteleskopów i teleskopów, dynamiką robotów, drganiami, identyfikacją, cyfrowym przetwarzaniem sygnałów

Jego zainteresowania naukowe koncentrują się na sterowaniu pojazdów kosmicznych, radioteleskopów i teleskopów, dynamice i sterowaniu robotów, drganiach konstrukcji, identyfikacji, cyfrowym przetwarzaniu sygnałów oraz metodzie elementów skończonych w dynamice konstrukcji.

Pracował na Wydziale Budowy Maszyn (1968-1979), a następnie w Instytucie Maszyn Przepływowych PAN (1979-1983). W latach 1983-1986 pracował na Uniwersytecie w Hanowerze (Niemcy), w Curt Risch Institute. W 1986 wyemigrował do USA. Początkowo pracował jako malarz pokojowy, pielęgniarz, ogrodnik i tokarz. Następnie podjął pracę w Centrum Badawczym NASA Langley, Hampton, Virginia, w Sekcji Dynamiki Pojazdów Kosmicznych (1987-1989). Był stypendystą Amerykańskiej Akademii Nauk. Zajmował się sterowaniem i dynamiką pojazdów kosmicznych oraz identyfikacją układów dynamicznych. Od 1989, do przejścia na emeryturę w 2012, pracował w NASA/Jet Propulsion Laboratory, Sekcja Systemów Komunikacji Naziemnej. Zajmował się badaniem, analizą oraz testowaniem nowych metod i algorytmów sterowania anten z NASA Deep Space Network. Są one stosowane w NASA Goldstone Deep Space Communication Complex (USA), w NASA Madrid Complex (Hiszpania) oraz w NASA Canberra Complex (Australia). Zajmował się badaniem, analizą i testowaniem metod i algorytmów sterowania teleskopów orbitalnych oraz ich dynamiką. Brał udział w opracowaniu i analizie sterowania największego na świecie, 100 metrowego radioteleskopu zbudowanego dla National Radio Astronomy Observatory (Washington D.C.), w Green Bank, West Wirginia. Był konsultantem firmy MAN Technologie, Mainz, Germany w zakresie sterowania 50 metrowego radioteleskopu LMT, zbudowanego w Meksyku, a także Centrum Badawczego NASA Langley w Hampton, Virginia, w zakresie sterowania flatterem samolotów, zaś w Boeing Rockedyne, Canoga Park, California – w zakresie instrumentów Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.

Wykładał na Politechnice Gdańskiej, Uniwersytecie w Hanowerze, Międzynarodowym Centrum Nauk Technicznych (CISM) w Udine, University of Washington, NATO Advanced Study Institute, University of Brussels, University of Southern California, Los Angeles, CA, USA. Jest autorem 7 monografii oraz 8 rozdziałów w książkach

Sterowanie, pojazdy kosmiczne, radioteleskopy, drgania, identyfikacja, MES