Prof. dr inż. Mieczysław Feld, 23.03.1924 – 10.05.2012

Absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Gdańskiej (1952). Doktoryzuje się na Wydziale Mechaniczno Technologicznym Politechniki Poznańskiej (1969). W 1970 r. powołany na stanowisko docenta, zaś w r.1986 otrzymuje tytuł profesora oraz w 1993 r. stanowisko profesora zwyczajnego PG. Jego prace naukowe, technologiczne i konstrukcyjne dały materiał do napisania 27 książek.

Nie ma właściwie w kraju technologa, który nie korzystał z obszernych podręczników z zakresu projektowania procesów technologicznych oraz oprzyrządowania Jego autorstwa.

Bezpośrednio po wojnie, zdaje egzamin i zostaje czeladnikiem ślusarsko-tokarskim. Kontynuuje naukę w liceum im. Jana Bergera w Poznaniu, gdzie dwie klasy zalicza w ciągu jednego roku. Z działalnością akademicką nie rozstawał się nigdy, pracując w Politechnice Gdańskiej, w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Bydgoszczy i Politechnice Koszalińskiej. W okresie studiów przez 2 lata pracował w Zakładach Mechanicznych „Zamech”, a po dyplomie przez 8 miesięcy w Fabryce Nawozów Fosforowych. Pracę w PG rozpoczął w r. 1953 w Katedrze Obrabiarek do Metali pod kierownictwem prof. E.T. Geislera, jako starszy asystent. Od roku 1955 dojeżdża do WSI w Bydgoszczy, gdzie opiekuje się specjalnością obrabiarki, narzędzia i technologia budowy maszyn. W r. 1962 zostaje powołany na dziekana Wydziału Mechanicznego (do 1972). Pełni funkcję redaktora naukowego zeszytów BTN. W r. 1973 powraca do Politechniki Gdańskiej obejmując stanowisko dyrektora Instytutu Technologii Budowy Maszyn, a od r. 1977 kierownika Zakładu Projektowania Procesów Technologicznych. Obydwie te funkcje pełni do przejścia na emeryturę. Przez kolejne lata dojeżdża na Wydział Mechaniczny Politechniki Koszalińskiej. Prowadzi bogatą współpracę z przemysłem. Prace pod Jego kierunkiem obejmowały głównie skrawalność materiałów, szlifowanie taśmami ściernymi, docieranie i przecinanie ściernicowe. Pozycję „Podstawy projektowania procesów technologicznych typowych części maszyn”, profesor oceniał jako dzieło życia. Wypromował 14 doktorów. Nawiązał owocną współpracę z ośrodkami naukowymi w Warnie, Budapeszcie, Hamburgu, Miszkolcu, Brnie i Berlinie. Przez 15 lat był sekretarzem, a następnie przewodniczącym Zespołu Dydaktyczno-Naukowego „Mechanika” przy MNiSzW. Był członkiem Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego, a w latach 1963-1974 pełnił funkcję sekretarza generalnego. W latach 1972-1975 był członkiem Rady Głównej NOT i przez kilka kadencji KBM PAN. Przez kilkanaście lat przewodniczył Rektorskiej Komisji ds. Politechniki Otwartej PG organizując wykłady, koncerty i wystawy. Otrzymał wiele odznaczeń i nagród oraz cieszył się ogromnym uznaniem i szacunkiem w środowisku akademickim.

Profesor nauk technicznych, mechanik technolog, autor podręczników akademickich