Prof. dr inż. Jan Madejski (12.05.1925 – 21.10.2000)

 

Absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Gdańskiej (1948). W r. 1957 obronił pracę doktorską pt. „Zastosowanie dynamicznej teorii plastyczności” pod opieką naukową prof. Adolfa Polaka. Tytuł docenta otrzymał Uchwałą Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia 28.11.1957 r., a Uchwałą Rady Państwa z dnia 19 maja 1965 r., otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk technicznych za osiągnięcia zebrane w monografii „Teoria Wymiany Ciepła”.

Jest znany ze swoich prac z zakresu wymiany ciepła, zwłaszcza w zastosowaniu do maszyn i urządzeń energetycznych. Twórca „szkoły przepływów dwufazowych” w Polsce. Członek rzeczywisty PAN (1986), członek korespondent PAN (1973).

W czasie okupacji uczęszczał na tajne komplety w gimnazjum im. Rejtana w Warszawie, w którym zdał egzamin maturalny (1943), po czym rozpoczął studia wyższe na tajnej Politechnice Warszawskiej. Od 1941 roku był żołnierzem AK. Od września 1944 r. służył w 6 p.p. I AWP jako dowódca III plutonu 5 kompanii. 12. lutego 1945 roku, został ciężko ranny w bitwie o Wał Pomorski. W 1945 roku został zdemobilizowany na mocy rozkazu o zwalnianiu studentów. W marcu 1946 r. przeniósł się do Gdańska i kontynuował studia wyższe na Politechnice Gdańskiej na Wydziale Mechanicznym. Na ostatnim roku studiów od 1 października 1947 r., został przyjęty do pracy jako asystent w Katedrze Teorii Maszyn Cieplnych, w której pracował do 1. kwietnia 1950 r., pod kierunkiem prof. Wiktora Wiśniowskiego, a następnie przeniósł się do Katedry Części Maszyn, gdzie pracował jako adiunkt pod kierunkiem prof. Adolfa Polaka. 1 września 1954 r., przyznano Mu tytuł z-cy prof., a od 1 października 1954 r. został powołany na Kierownika Katedry Teorii Maszyn Cieplnych na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej. Pod Jego kierownictwem unowocześniono bazę laboratoryjną i przeprowadzono wiele prac naukowo-badawczych dla potrzeb przemysłu krajowego z zakresu problemów techniki cieplnej. Nawiązał również szeroką współpracę naukową z Polską Akademią Nauk. W sierpniu 1965 r. ze względów zdrowotnych rodziny, przeniósł się do Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Rzeszowie. W latach 1969-1975 pracował w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku, gdzie w latach 1970-1971 był dyrektorem i wiodącą osobą w obszarze zagadnień cieplno-przepływowych w reaktorach jądrowych w Polsce.

Najważniejsze jego monografie to: Teoria wymiany ciepła (1963), Wymiana ciepła przy wrzeniu i przepływy dwufazowe (1973), Termodynamika techniczna (1984), Wymiana ciepła w turbinach cieplnych (1988), Traktat o śmigłach (1991). Odznaczony został wielokrotnie Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim OOP oraz licznymi odznaczeniami wojennymi. Szczególną satysfakcję sprawiła profesorowi Odznaka Oddziałów Specjalnych Kedyw Okręgu Warszawskiego (1981), wręczona Mu przez jego dowódcę, majora Romana Grotowskiego, pseud. Ers.

Naukowiec, twórca „szkoły przepływów dwufazowych”, energetyka, termodynamika.