Prof. dr hab. inż. Jan Kruszewski-Majewski, (1929-2012)

 

Absolwent studiów inżynierskich (1952) i magisterskich (1954) na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej. Stopień doktora uzyskał w 1966 r., a doktora habilitowanego w 1972 r. na Wydziale Budowy Maszyn. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1976 r., zaś zwyczajnego w 1989 r.

Twórca oryginalnej metody obliczeniowej zwanej metodą sztywnych elementów skończonych, prekursor metod komputerowych w mechanice. Jego program analizy drgań skrętnych okrętowych układów napędowych zakupiła firma Sulzer

Jest twórcą oryginalnej, polskiej metody obliczeniowej zwanej metodą sztywnych elementów skończonych (SES). Pierwsze doniesienie o tej metodzie opublikował w artykule pt.: „Application of Finite Element Method to Calculations of Ship Structure Vibrations (Theory)” (1966), zamieszczonym w czasopiśmie European Shipbuilding, Journal of the Ship Technical Society, No 3, Vol XVIII. Na podstawie tej metody opracował wiele programów komputerowych, m.in. do analizy drgań skrętnych rozwidlonych układów napędowych, do analizy drgań giętnych kadłubów okrętowych i drgań urządzeń mocowanych sprężyście. Programy te, unowocześnione i przystosowane do współczesnych komputerów, są do dziś stosowane w przemyśle okrętowym. Metoda SES doczekała się setek artykułów naukowych w krajowych i zagranicznych czasopismach naukowych. Została też opublikowana w wielu wydawnictwach książkowych i monograficznych. Metoda SES znajdowała coraz szersze zastosowania. Rozwój metody zaowocował kilkunastoma doktoratami habilitacjami. Profesor był też promotorem prac doktorskich, które nie były bezpośrednio związane z metodą SES. W zespole naukowym Profesora obroniono cztery habilitacje, bezpośrednio lub pośrednio związane z rozwojem metody SES. Profesor był prekursorem wprowadzania w Polsce i rozwijania metod komputerowych w mechanice. Opracował pierwszy w Polsce program analizy drgań skrętnych okrętowych układów napędowych, który został zakupiony przez szwajcarską firmę Sulzer produkującą silniki spalinowe. Profesor pracował także w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej na Oksywiu (1958−1968) oraz w Centrum Techniki Okrętowej, w zakładzie zajmującym się obliczeniami i pomiarami drgań konstrukcji okrętowych (1961−1964). Uczestniczył w pomiarach drgań podczas kilkudziesięciu rejsów próbnych statków wyprodukowanych w polskich stoczniach

Modelowanie, metoda sztywnych elementów skończonych, drgania